Opis:
W dzieciństwie często zmieniałam adres zamieszkania. Ojciec był leśniczym i co jakiś czas dostawał nowe zadania. W wieku 10 lat znalazłam się w Piszu. Tu po raz pierwszy osiedliliśmy się na dłużej.
Byłam osobą raczej niesmiałą i trudno nawiązywałam nowe znajomości. Po dwóch latach miałam zaledwie kilka bliższych koleżanek, z którymi spędzałam swój wolny czas. Rozpoczęłam naukę w 5 klasie szkoły podstawowej. Jesienią, w listopadzie, odbywały się w kościele rekolekcje. Pamiętnego dnia była piękna pogoda. Parki i skwery wysłane były złocistym kobiercem suchych liści. Po rerekolekcjach wszyscy rozchodzili się do domów. Jakimś dziwnym trafem zostałam przed kościołem tylko z jedną dziewczyną - znajomą z klasy, która mieszkała w innej części miasta. Do tej pory spotykałyśmy się tylko na lekcjach, poza tym nie miałyśmy ze sobą kontaktu. Nagle, bez słowa, rozpoczęłyśmy zabawę. Radośnie biegałyśmy szurając nogami po złotym dywanie, machając rękami, jak ptaki odlatujące do ciepłych krajów. Śmiejąc się obsypywałyśmy się pożółkłymi liśćmi. Poczułam, że znalazłam prawdziwą przyjaciółkę. Było mi lekko i radośnie. Byłam pewna, że to samo czuje moja towarzyszka. Chciałam, żeby nasza zabawa nie miała końca. Niestety nadchodził wieczór i musiałyśmy wrócić do domów. Moja nowa przyjaciółka miała obowiązki. Opiekowała się trójką młodszych braci. Jej tata był kierowcą i często wyjeżdżał w trasy, mam pracowała w restauracji i wracała do domu po 22.
Nie mogłam się doczekać następnego dnia. Rano wyszłam do szkoły wcześniej niż zwykle i czekałam na nią przed wejściem do budynku. Byłam coraz bardziej zniecierpliwiona. Przechodząca znajoma z klasy spytała, czy wiem co stało się poprzedniego wieczora. Zrobiłam pytającą minę, choć miałam już złe przeczucie. Powiedziała, że nasza koleżanka i jej trzej młodsi bracia zatruli się gazem i nie żyją...
Do dziś widok pożółkłych liści wywołuje smutne wspomnienia i napływające do oczu łzy.