| |
Opis:
Kilkana¶cie lat temu przy wykonywaniu codziennych prac słuchałam radia. Moj± uwagę przykuła audycja po¶więcona ciekawym zdarzeniom. Radiosłuchacze dzwonili do studia i opowiadali o swoich interesuj±cych przeżyciach. Pewna pani opowiedziała historię sięgaj±c± końca lat osiemdziesi±tych - czasów ogromnych kolejek i pustych półek w sklepach.
Wybrała sie na obiad do baru mlecznego. Manu jak zwykle było skromne. Zamówiła barszcz i pyzy ziemniaczne. Już po chwili niosła dymi±ce talerze rozsiewaj±ce smakowite zapachy. Postawiła dania na stoliku, na oparciu krzesła powiesiła torebkę i poszła po sztućce. Wracaj±c, zaskoczona, zauważyła przy swoim stoliku czarnoskórego go¶cia. Pomy¶lała, że ten czeka na swoje dania, usiadła i zaczęła zajadać barszcz. Po chwili, z nie¶miałym u¶mieszkiem murzyn powiedział: "Co, kryzys?" i zacz±ł wcinać pyzy. Była zdumiona i oburzona - jak kto¶ miał czelno¶ć dobrać się do zamówionych przez ni± i tak apetycznie wygladaj±cych kluch! Co za bezczelny typ - pomy¶lała, nawet najgorszy kryzys nie usprawiedliwiał takiego postępowania. W¶ciekła, nie odzywaj±c się, dalej konsumowała zupę. Murzyn szybko uwin±ł się z pyzami, podziękował i wyszedł. Po chwili również i ona wstała z zamiarem wyj¶cia. Sięgneła po torebkę. Tego było już za wiele - torebka znikła. Zdenerwowana chciała interweniować. Rozejrzała się jeszcze po pustej sali i zamarła. Na drugim z kolei stoliku stała zupa i pyzy, na oparciu krzesła wisiała jej torebka...
Ilekroć przypomnę sobię tę historię od razu poprawia mi się humor.
|
